يزدســـــــتـان

بچند شب پیش فیلم ارزشمند خون بازی تازه ترین فیلم خانم رخشان بنی اعتماد ـ کارگردان خوب سینمای ایران ـ را دیدم. فیلمی که باید دیده شود تا آلودگی هایی که در تهران و خیلی دیگر از شهرهای ایران دامان جوانان و خانواده های ما را گرفته دیده شود تا بدانیم که از چه رو مسئولان ما برطرف نمودن مشکلاتی دیگر را در اولویت قرار داده اند!

میانه های فیلم بود که دلم خواست فریاد بزنم! البته نه اینکه بخاطر ماجراهایی که درون فیلم می گذشت ـ رنج و سختی که مادر و دختر فیلم از سر می گذراندند ـ احساساتی شده باشم بلکه برای آنچه در بیرون فیلم و در بین ما مردم می گذرد! برای سالن نسبتاْ خالی سینما و برای اینکه می دانستم در همان زمان جلوی سینما جام جم شلوغ است و مردمِ ... مردم ساده و بی خبر ما برای تماشای فیلم یک آدمِ ...؟؟!! صف بسته اند.
البته شاید آنها هم زیاد تقصیری نداشته باشند.له آنها تقصیری ندارند چراکه شاید ندانند یا فراموش کرده باشند که همین آقای ده نمکی در زمان دولت آقای خاتمی چه چیزهایی که در نشریاتی مانند یالثارات نمی نوشت و چه اتهاماتی که به اهالی سینما وتئاتر نمی زد!!

آنها تقصیری ندارند چراکه رسانه ملی ما رسالت خود را در پایین آوردن سطح سلیقه مردم به خوبی انجام داده است!

آنها تقصیری ندارند هنگامی که مسئولین فرهنگی ما اجازه ساخت فیلم هایی همچون شارلاتان و بله برون و ... به بعضی ها می دهند و کارگردانان اندیشمندی همچون استاد بهرام بیضایی باید چند سال بیکار بمانند!

آنها تقصیری ندارند هنگامیکه شرکت نفت ایرانول مردم را به دیدن فیلم اخراجی ها فرامی خواند و آقای ده نمکی می تواند خارج از سیستم و اساسنامه خانه سینما فیلم بسازد و هزاران دانشجوی فارغ التحصیل سینما باید بیکار بمانند! (این است سیستم هنری و فرهنگی منادیان فرهنگ و هنر ما)

آنها تقصیری ندارند چراکه آقای کاسه ساز ـ تهیه کننده این فیلم ـ توانسته مبلغی نزدیک به ۴۰۰ میلیون برای این شاهکار فراهم نماید!

آنها تقصیری ندارند وقتی دوستانی همانند حیایی، شریفی نیا، عبدی، دیرباز و ... ـ به هر دلیل شخصی یا کاری ـ خود را در اختیار آقای کارگردان قرار داده اند و با حضور ویترینی خود فروش فیلم را تضمین کرده اند.

البته این دوستان هم زیاد مقصر نیستند چون شاید این جمله را نشنیده اند که:

غم نان، عذری برای فاحشگی هنر نیست

اطلاعات مرتبط: ( اینجا ) و ( اینجا ) و ( اینجا ) و ( اینجا )