بچه هاي الغدير سلام !
آنچه مي گويم نه تعارف است و نه بازي با كلمات و واژگان زبان شيرين فارسي ، بلكه درد تاول هايي است كه بر دل زخمي دارم .
قرار ما با آنان كه « ماندن » را در « رفتن » و « بقا » را در « فنا » و « حیات » را در « شهادت » جستند، این نبود که راهشان را در کنار آنها دفن کنیم.
قرار ما این بود که هرگز فریب دانه های ریخته در دام دنیا را نخوریم و دل به دنیا و مافیها نسپریم و درخشش مزورانه مادیات دلفریب، ما را از یاد یار غافل نکند !
قرار بود به درد مدگرایی، تجمل پرستی، مصرف زدگی و رفاه طلبی دچار نشویم .
به راستی چرا دردهای آسمانی را فراموش کردیم ؟ !
چرا راه را گم کرده ایم ؟!