يزدســـــــتـان

ابن مشغله مي گفت:

راهِ بسيار درازي در پيش است؛ بسيار دراز...

در اين راه طولاني، وقت براي همه كار خواهي

 داشت، به قدرِكافي، و اضافه هم خواهي آورد ـ

 آنقدر كه نداني با آن چه مي تواني بكني،   

و چه بايد كرد ...  

پس، خودت را خسته مكن، و از نَفَس مينداز!

ابوالمشاغل مي گويد: 

راه، تنها زماني بسيار دراز است كه در ابتداي                              

 آن باشي، يا حتي در كمركشِ آن.

 در پايان، به ناگهان، مي بيني كه يك لحظه  

 بيشتر نبوده است و بسي كمتر از يك لحظه:

 يك قدم مورچگان.  

 در حقيقت، اين كوتاهي و بلنديِ راه نيست

 كه مسئله ماست. مسئله، آن چيزي ست كه  

 ما، در امتدادِ اين راه، براي ديگران كه ناگزير از

 پي ما مي آيند باقي مي گذاريم تا كه طي    

 كردنش را مختصري مطبوع، گوارا، شيرين و

 لذت بخش كند.

  پس، حق است كه خودمان را، اگر نه براي

 ساختن كاروانسراهاي بزرگ و آب انبارهاي

 خنك، لااقل براي برپا داشتي يك سايه بان     

 كوچك، خلق يك بيتْ شعر خوب، روشن كردنِ

 يك چراغ ابدي، و يا ضبطِ يك صداي مهربانِ 

 «خسته نباشي» خسته كنيم،

 خسته كنيم و از نَفَس بيندازيم ...

 به حق كه چه از نَفَس افتادن شيريني ست

 آن و چه خستگيِ غريبي ...